Stel je voor dat je op een heldere nacht naar de maan kijkt, altijd een constante. Maar wat als ik je vertel dat deze rotsachtige metgezel in 2032 definitief zou kunnen veranderen? Wetenschappers richten hun aandacht nu al op een specifieke, onopvallende ruimtesteen. Het is geen apocalyptisch scenario, maar de impact op ons nachtelijke hemellichaam is verre van triviaal.
De aanleiding is asteroïde 2024 YR4, een object van ongeveer 60 meter doorsnee. De kans dat deze ons dichtstbijzijnde buur raakt, is klein (4%), maar de gevolgen van die botsing zijn fascinerend. Wij keken naar de simulaties en ontdekten dat dit veel meer is dan alleen een nieuwe krater.
De kracht van een 60 meter grote steen
Wanneer 2024 YR4 de maan zou raken, is de energie die vrijkomt meer dan een miljoen keer groter dan de ergste geregistreerde inslag op aarde in 2013. Gelukkig zal de maan niet van baan veranderen of vernietigd worden. Experts van de Tsinghua Universiteit in China hebben de mogelijke schade berekend.
Een put van 1 kilometer breed
De meest directe schade zou een inslagkrater zijn van ongeveer 1 kilometer in diameter en 260 meter diep. Maar de ware verrassing zit hem in de seismische activiteit. De simulaties voorspellen een wereldwijde maanbeving van ongeveer 5 op de Moment-schaal.
- De maan mist een vloeibare kern zoals de aarde, die schokken kan absorberen.
- Daardoor zal het hele hemellichaam urenlang hevig trillen.
- De trillingen kunnen lokaal veel vernietigender zijn dan een aardbeving met dezelfde magnitude.
Een unieke kans voor de wetenschap
Dit klinkt alarmerend, maar ergens in de wetenschap schuilt hier een gouden kans. Een dergelijke inslag is een zeldzame kans om de binnenkant van de maan te 'scannen'.
Door de manier waarop de schokgolven zich door het gesteente verspreiden, krijgen onderzoekers data over de samenstelling van de maankorst en de diepere lagen. Het is alsof je met een gigantische hamer op een onbekend object klopt en vervolgens luistert naar de echo.
Wat betekent dit voor de aarde?
De impact zal de maan iets 'dunner' maken, aangezien ongeveer 400 kg gruis de ruimte in wordt geslingerd. Hoewel dit nauwelijks zichtbaar is vanaf de aarde, is er een neveneffect dat ons wel direct aangaat: puin.
Een deel van dit puin zal richting de aarde vallen, wat resulteert in een spectaculaire, maar potentieel gevaarlijke, meteorietenregen. Berekeningen tonen aan dat Zuid-Amerika, Noord-Afrika en het Arabisch Schiereiland het hoogste risico lopen op inslagen van grotere fragmenten die de atmosfeer overleven.
Maar het grootste gevaar schuilt op een andere plek. Als brokstukken de dichte concentratie van satellieten rond onze planeet treffen, kunnen we te maken krijgen met het Kessler-syndroom. Denk aan een kettingreactie van botsingen die ons vermogen om de ruimte veilig te gebruiken voor decennia zou kunnen lamleggen. Dat is een risico dat zelfs de kleinste kans niet waard is.
Wat we nu kunnen doen
Om dit te voorkomen, onderzoeken ruimtevaartorganisaties al methoden om de koers van de asteroïde 2024 YR4 af te buigen, mochten de observaties bevestigen dat de inslag onvermijdelijk is. Dit is waar al die simulaties van plan B, C en D nuttig zijn.
Zoals je ziet, bepaalt de rustige hemel boven ons lot. Heb jij de maan wel eens bekeken en je afgevraagd hoe stabiel dat beeld eigenlijk is?
