Het is midden in de winter, en de gedachte aan een tripje naar een vogelpark klinkt misschien niet direct als de meest spannende bezigheid. Je verwacht kou en stilte. Maar op 24 januari 2026 ontdekte ik iets wat de meeste stadsmensen compleet ontgaat: de verborgen dynamiek in een ogenschijnlijk rustig ecosysteem. Als je dacht dat je vogels alleen in de lente ziet, moet je even pauzeren en dit lezen. Jouw volgende weekendtrip hangt af van wat je hier leert.
De dag dat een sleutelrolspeler verdween
Tijdens mijn bezoek aan het park merkte ik meteen iets vreemds op bij de kwelder. De Grote Lijster (Tsugumi), normaal bezig met scharrelen, was nergens te bekennen. Toen ik de vogelwachter sprak, wees hij me naar een plek waar de Driekleen (Ariesui) zich schuilhield. Deze vogel is de ultieme ondergrondse jager.
Het onverwachte bewijs van de Driekleen
Ik observeerde de Driekleen bijna een half uur. Hij zat op een oude paal, volledig gefocust op het onder de grond weggeschoten ongedierte. Dit is een techniek die we zelden goed observeren. Het is alsof je een microscopische detective aan het werk ziet.
Maar hier komt de wending:
- Zodra de Blauwe Valk (Haitaka) boven vloog, verdween de Driekleen onmiddellijk.
- De Lijster, die zich ook schuilhield, volgde kort daarna.
Dit toont aan hoe fundamenteel de voedselketen is, zelfs op een ogenschijnlijk veilige plek. Roofvogels bepalen de dagorde, of je nu boven of onder de grond bent.
Drie vogels die bewijzen dat je niet altijd hoeft te rusten
Terwijl de stilte na de valk dreigde te blijven hangen, sprongen andere soorten in de schijnwerpers. Wat mij opviel, is dat ‘rustig observeren’ vaak het tegenovergestelde oplevert van wat je verwacht. Neem de Japanse Mees (Mejiro) en de IJsvogel (Kawasemi).
De hypnose van de IJsvogel
Bij observatiepost 1 zat de IJsvogel op een rietstengel, starend naar de oppervlakte van het water. Hij leek in trance. Dit is geen passieve activiteit; het is pure, gespannen focus. Als jij je moeite hebt met concentratie tijdens je werk, kijk dan naar de IJsvogel die wacht op één enkele snack.
De Mees op stand-by
De Japanse Mees is normaal gesproken een wervelwind van beweging. Maar één exemplaar zat stil, perfect gecamoufleerd. Waarom bleef hij zo lang roerloos? Ik heb geen exact antwoord, maar het suggereert dat zelfs de meest drukke vogels hun energie bewaren voor het absolute noodzakelijke moment.
De strijd om de beste snackplek
Verderop, bij de Oostelijke Zoetwatervijver, zag ik twee Europees Goudvinken (Kawahira). Ze zaten in een Aziatische iep (Akinire) en waren bezig met het eten van de vruchten. Het was geen vredig middagmaal.
- Ze vochten letterlijk om de beste tak.
- Dit gedrag is ongebruikelijk bij paren, wat wijst op schaarste van dat specifieke zaad.
Wat mij het meest bijbleef, was dat de Goudvink, die in de lente prachtige zang laat horen, nu op puur instinct reageerde: beveilig het voedsel.
De totale balans
In totaal registreerden we die dag 42 verschillende soorten, van de Falsche Meerkoet (Ohban) tot de Zwarte Kraai (Hashibutokarasu). De gehele lijst is indrukwekkend, maar de actie zit in de interacties.
Denk hier eens over na: de volgende keer dat je een vogel ziet zitten, vraag jezelf dan af: waar wacht hij op? Is het de roofvogel, de beste maaltijd, of verbergt hij zich gewoon tijdens de kou?
