Stel je voor: een technisch probleem dat zo simpel klinkt dat zelfs een basisscholier het snapt, maar dat de slimste koppen ter wereld al vijftig jaar wakker houdt. Dit is geen sprookje, dit gebeurde echt met het zogenaamde 'verhuizende bank'-probleem. Wetenschappers hebben jarenlang geprobeerd de puzzel op te lossen met computers, maar de doorbraak kwam van een man die puur op denkwerk vertrouwde.
Dit is meer dan alleen wiskunde; het is een les in hoe je volhoudt als iedereen al lang heeft opgegeven. Als je merkt dat je vastzit in een routine, kan dit verhaal je laten zien hoe een onverwachte, kalme aanpak het onmogelijke mogelijk maakt.
De L-vormige valstrik: Een icoon van geometrie
Het begon allemaal in 1966, toen de Oostenrijks-Canadese wiskundige Leo Moser een uitdaging lanceerde. Denk aan een gang in een hoek van 90 graden, een L-vorm, waarbij elk deel één meter breed is. Wat is de grootste platte, stijve vorm die je om die hoek kunt draaien zonder hem op te tillen of te verdraaien?
Het klinkt onschuldig, maar dit ‘bankprobleem’ bleek een intellectuele valstrik van formaat. Het is ontworpen om je logica tot het uiterste te drijven.
De race van de millimeters
Decennialang vochten wiskundigen om elke vierkante centimeter. In 1968 kwam John Hammersley met een vorm die ongeveer 2,2074 m² besloeg. Dat was lang de beste poging.
Toen, in 1992, kwam Joseph Gerver met een veel complexere vorm met krommingen, die 2,2195 m² haalde. Dit werd de gouden standaard, maar men worstelde met bewijs. Was dit écht het maximum? Of lag er een betere oplossing net buiten bereik?
- De meeste pogingen na 1992 deden beroep op computersimulaties.
- Simulaties gaven goede benaderingen, maar geen definitief bewijs.
- Het vertrouwen in de puur menselijke, theoretische aanpak nam af.
De onverwachte oplossing: Zeven jaar pure focus
De doorbraak kwam niet van een supercomputer in Silicon Valley, maar van Baek Jin-eon, een jonge Koreaanse wiskundige, tijdens zijn militaire diensttijd in Zuid-Korea. Hij stuitte op het probleem en vond het frustrerend dat er geen stevig theoretisch kader voor was.
In plaats van te rekenen, begon Baek met redeneren. Hij nam een aanpak die je zelden ziet in de moderne wetenschap.
Dit is wat hij deed:
- Geen hulpmiddelen: Zeven jaar lang gebruikte hij geen enkele computer of geometrie-software. Alleen pen, papier en logica.
- Formalisering: Hij transformeerde het vage, intuïtieve probleem in een rigoureus optimalisatiekader.
- De Finale Levering: Zijn 119 pagina's tellende bewijs, eind 2024 op arXiv geplaatst, toonde aan dat de vorm van Gerver inderdaad de absolute limiet is. Je kunt niet meer meubilair door die gang krijgen.
Terwijl in de Randstad of Brabant aannemers blijven zoeken naar de meest efficiënte manier om een IKEA-kast te verplaatsen, leverde Baek het harde theoretische bewijs dat ze nooit groter konden wensen.
Meer dan alleen het antwoord: De waarde van doorzettingsvermogen
Baek Jin-eon (nu 31) is een perfect voorbeeld van hoe abstract denken nog steeds cruciaal is. Hij beschrijft zijn proces als het ‘verzorgen van een zaadje’ en het ‘oprapen van ideeën uit de as’ nadat hoop (tijdelijk) was vernietigd. Dit is geen snelle truc, maar een marathon van discipline.
In een tijdperk waarin we gewend zijn aan directe resultaten, herinnert dit ons eraan dat de meest complexe problemen vaak een fundamentele menselijke inspanning vereisen, los van automatische berekeningen. Het werk wordt nu beoordeeld door de Annals of Mathematics, wat de ultieme bevestiging zou betekenen.
Baek heeft bewezen dat de menselijke geest, met geduld en discipline, nog steeds de meest krachtige machine is om de hardnekkigste abstracte muren te doorbreken. Hij heeft de deur dichtgedaan voor verder zoeken naar grotere oppervlaktes, maar de deur naar nieuwe wiskundige inzichten wijd opengezet.
Wat denk jij? Helpt het je om vast te houden aan een doel als je *weet* dat je elke dag een klein stapje zet, zelfs als het antwoord nog mijlenver weg lijkt?
