Misschien zit je ook vast in de sleur van programmeren, waarbij je het gevoel hebt dat je de zoveelste boilerplate-code op papier zet. Wat als ik je vertel dat Andrej Karpathy, een oude rot in het AI-vak (denk aan OpenAI en Tesla), zijn hele workflow in een paar weken heeft omgegooid? Dit is geen toekomstige vergeet-het-maar-hype; het gebeurt nu, en het verandert de regels.
Nog geen twee maanden geleden was zijn mantra dat AI-agenten "gewoon niet werkten". Nu programmeert hij zelf nog maar 20% van zijn code. Dit is de echte verschuiving in softwareontwikkeling, en je moet weten wat de valkuilen zijn, zelfs als je in Nederland zit te wachten op snellere apps.
De 180-graden draai: van scepticus naar 80% AI-partner
Karpathy beschrijft dit als de grootste verandering in zijn twee decennia durende carrière. In november werkte hij nog traditioneel; in december was het omgedraaid. Hij doet het nu simpelweg: hij zegt tegen het Large Language Model (LLM) wat hij wil, in vaktermen en in het Engels. Het ego lijdt er misschien onder, maar de efficiëntie is onmiskenbaar.
De impact is enorm. Hij schat dat een flink deel van de ingenieurs dit nog niet volgt, terwijl de leek er nauwelijks weet van heeft. Veel mensen die nu nog handmatig in de weer zijn, vergelijken dit misschien met het verschil tussen schrijven met een vulpen en typen op een moderne laptop – maar dan voor code.
De 'Slordige Junior Developer' in de machine
Maar voordat je je toetsenbord weggooit, is er een serieuze kanttekening. Karpathy wijst erop dat je deze AI-agenten niet op de automatische piloot kunt laten draaien. Ze maken geen simpele syntaxfouten meer; dat is verleden tijd. De nieuwe fouten zijn veel gevaarlijker.
Let op, want dit is wat je moet vermijden als je je code laat checken:
- Valse Aannames: De modellen gaan door met een verkeerde basis zonder te checken of het klopt.
- Niet vragen: Ze managen hun eigen onzekerheid slecht; ze vragen niet om verduidelijking als ze in de war zijn.
- Over-architectuur: Ze blazen simpele oplossingen soms op tot honderden regels onnodig complexe code.
Dit gedrag noemen ervaren managers de mentaliteit van een "iets te haastige, slordige junior developer". Zelfs in de Nederlandse tech-scene is een goede review belangrijker dan ooit.
De 'Slopacolypse' van 2026
Karpathy waarschuwt voor 2026 als het jaar van de "Slopacolypse". Wat betekent dit voor onze digitale wereld, inclusief de commentsecties op sociale media?
Het komt neer op een vloedgolf van code die bijna goed is, maar kwalitatief zwak. Het is de digitale equivalent van een supermarkt die plotseling vol ligt met producten die er goed uitzien, maar na een paar dagen al uit elkaar vallen. Dit zal GitHub en tal van andere repositories overspoelen.
Wat je wél krijgt: meer doen dan sneller werken
Het mooiste is dat dit niet per se gaat om het sneller schrijven van bestaande code. Het gaat erom dat je nu projecten kunt aanpakken die voorheen te groot of te complex leken door een gebrek aan specifieke kennis.
De toegevoegde waarde zit in de reikwijdte; je kunt meer initiatieven lanceren die voorheen vanwege de technische drempel bleven liggen. Dit is een verschil tussen een snelle fietser en iemand die nu een elektrische motorfiets heeft.
Tegelijkertijd scheidt dit het veld: programmeurs die het leuk vonden om lijntjes in te tikken, zullen moeite hebben. Zij wiens kracht de architectuur en het overzicht is, zullen floreren. Je handvaardigheid om code te schrijven, kan langzaam verdwijnen als je de controle niet hoog houdt.
Karpathy’s eerdere scepticisme in oktober was terecht: de technologie was toen nog niet rijp. Maar de coherente doorbraak die nu is bereikt, voelt als een sprong in het diepe. Het is tijd om te leren sturen, niet om te weigeren in het water te springen.
Hoe zie jij de verdeling tussen architectuur en puur coderen in jouw werk (of dat van je collega's) binnenkort? Ligt jouw kracht meer in het bedenken of in het uitvoeren?
